Aluminium jest metalem lekkim, łatwym w obróbce i naturalnie odpornym na korozję. Konstrukcje aluminiowe pokrywają się warstwą tlenku, który zachowuje się jak naturalna ochrona, zapobiegając dalszemu utlenianiu się metalu. Jednocześnie tlenek glinu powstaje natychmiast w chwili zarysowania lub innego uszkodzenia samoczynnej powłoki. Nie oznacza to jednak, że aluminium nie koroduje. Niebezpieczna jest zwłaszcza woda zawierająca chlorki. Szkodliwe jest działanie wody morskiej oraz połączenie wilgoci z solą, używaną do posypywania dróg. Złożone z profili konstrukcje aluminiowe nie są zagrożone w takich warunkach, ale pokrycia lub karoserie mogą zostać trwale zniszczone przez solne wżery.

Konstrukcje aluminiowe korodują w środowisku naturalnym zazwyczaj na skutek bezpośredniego kontaktu z innymi metalami. Jeżeli występuje pomiędzy nimi mostek elektrolityczny, to dochodzi do korozji galwanicznej. Ten typ korodowania jest związany zazwyczaj z błędami projektowymi. Zjawisko może być groźne w środowisku wilgotnym, bogatym w chlorki. W kontakcie z wodą morską korozja elektrochemiczna aluminium może być wywołana przez miedź, stal węglową i stal nierdzewną.

Powłoka tlenkowa skutecznie zabezpiecza konstrukcje aluminiowe przed działaniem chemikaliów. Niestety ochrona ta jest najskuteczniejsza w niewielkim przedziale pH od 4 do 9. Inaczej tlenek glinu ulega rozkładowi i materiał zaczyna błyskawicznie poddawać się korozji. Dla aluminium najbardziej szkodliwe są roztwory silnie alkaliczne i kwasy nieorganiczne, za wyjątkiem kwasu azotowego, który nie niszczy tego metalu.