Beton kojarzy nam się bardzo współcześnie, jako najpowszechniej stosowany materiał budowlany. Jednak jego historia sięga czasów starożytnych. Szczególny rozkwit wykorzystywania betonu w budownictwie przypada na czasy starożytnego Rzymu. Wśród budowli powstałych przy udziale betonu warto wskazać najbardziej znane zabytki, takie jak Panteon, Colloseum, Termy Karakalli, a także akwedukt Aqua Appia i drogę Via Appia.

Jak to się stało, że materiał mający 2000 lat, znajduje się w tak dobrym stanie, a zabytkowe budowle, pomniki, falochrony, świątynie, akwedukty możemy podziwiać do dziś?

Rzymscy budowniczowie stosowali specyficzną mieszankę zaprawy wapiennej i popiołu wulkanicznego, a wiemy o tym z traktatu „O architekturze ksiąg dziesięć”, autorstwa słynnego architekta, konstruktora i inżyniera Witruwiusza, zatrudnionego przez pierwszego cesarza rzymskiego Augusta Oktawiana.

Wyjątkowa trwałość betonu powstałego w czasach starożytnych zaciekawiła naukowców, którzy zwrócili uwagę, że beton starożytny wyróżnia się znacznie wyższymi parametrami w tym zakresie, w porównaniu do betonu współczesnego. Badając falochron z okolic Neapolu, stwierdzili obecność wyjątkowego hydrotermalnego minerału, zwanego Al-tobermorytem, któremu – zdaniem fachowców – konstrukcja zawdzięcza swój doskonały stan.

W czasach średniowiecznych nie kontynuowano tradycji starożytnej, jeśli chodzi o wykorzystywanie betonu w budownictwie. Ponownie zainteresowano się tym materiałem dopiero pod koniec XVIII wieku, co było efektem prac nad rozwojem cementu. Aby poprawić wytrzymałość betonu na rozciąganie, podejmowano zaawansowane prace nad innowacyjnymi rozwiązaniami. Jednym z nich okazało się wzmocnienie materiału metalowym zbrojeniem, czego skutkiem jest żelbeton, zastosowany na przykład we wrocławskiej Hali Stulecia.