Jedną z najczęstszych przyczyn rozpadów małżeństw jest nieumiejętność, czy też wręcz brak możliwości pogodzenia życia zawodowego z życiem prywatnym. Ambicje zawodowe tak bardzo zdominowały codzienną egzystencję współczesnych społeczeństw, że dochodzi do sytuacji, iż ludzie zupełnie rezygnują z życia prywatnego na rzecz kariery. Stwarza to kolejne problemy, jak np. odkładanie w czasie momentu założenia rodziny, czy też życie w nieformalnych, nie zobowiązujących związkach.

Wbrew pozorom taka sytuacja nie musi być – w dłuższej perspektywie – korzystna dla pracodawcy. Nikt o zdrowych zmysłach nie pogardzi ambitnym pracownikiem, jednak pracoholizm może prowadzić do prawdziwych problemów zdrowotnych, a te – do spadku wydajności, czy też wręcz do zawodowego wypalenia. Poświęcanie ogromnej ilości czasu na sprawy zawodowe przy jednoczesnym zaniedbaniu rodziny może prowadzić do rozpadu małżeństw. Dochodzi w tym momencie do swoistej spirali problemów, gdzie występowanie jednego prowadzi do następnego. Stres wywołany np. sprawą rozwodową spowoduje spadek wydajności w pracy. Nieosiąganie oczekiwanych efektów doprowadzi do zniechęcenia, co ostatecznie może skutkować nawet koniecznością odnalezienia innej pracy, a to dopiero początek.

Ciężko jest przewidzieć ten ciąg przyczynowo-skutkowy, kiedy prowadzimy szalenie aktywny zawodowo tryb życia. Musimy jednak znaleźć złoty środek. Mówi o tym koncepcja work-life balance, która polega na odnalezieniu równowagi pomiędzy życiem prywatnym a zawodowym. Kiedy po fatalnym dniu w pracy nasz szef orzeknie nam: „być może powinieneś wziąć sobie parę dni wolnego” – nie panikujmy. Zastosujmy się do tej porady, odpocznijmy, uporządkujmy sprawy prywatne, a efektywność w pracy wróci, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Work-life balance, to oczywiście nie tylko wyrozumiały szef, ale także etyka pracy, która funkcjonuje w danym społeczeństwie – tygodniowa ilość godzin pracy, wolne dni, prawo do przerwy. Przede wszystkim jednak, to nasze własne postępowanie. Nawet najlepszy pracodawca i najlepsze warunki pracy nie pomogą, kiedy sami nie potrafimy – lub też wręcz nie chcemy – pogodzić naszego życia zawodowego z życiem prywatnym.